Standard Ethernet został opracowany na przełomie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych przez firmy Xerox, Intel i DEC. W metodzie tej stacja może nadawać, jeśli łącze jest wolne. W związku z tym wszystkie stacje mają obowiązek prowadzenia nasłuchu stanu łącza (Carrier Sense). Z uwagi na skończony czas propagacji sygnału stacja w chwili podejmowania decyzji o rozpoczęciu nadawania ramki nie ma jednak nigdy pewności, że tylko ona rozpoczyna transmisję.

Dopiero po pewnym czasie od momentu rozpoczęcia nadawania przez daną stację wszystkie stacje mogą wykryć, że łącze jest zajęte. Czas ten jest tym większy, im większa jest rozpiętość sieci i im mniejsza jest szybkość propagacji sygnału. Dopiero po upływie tego czasu stacja, która rozpoczęła nadawanie i nie wykryła kolizji na łączu, może przyjąć, że kolizja już nie nastąpi. Ponieważ transmisja ramki nie może zostać zakończona przed uzyskaniem pewności, że ramka ta nie zostanie zniszczona w wyniku kolizji, czas ten wyznacza minimalną długość nadawanej ramki.

W standardzie Ethernet przyjęto również górne ograniczenie długości ramki, ażeby nadająca stacja zbyt długo nie blokowała dostępu do łącza innym stacjom.

Zapoznaj się z: virtual dj